Work Text:
Os pasos do enorme guerreiro de armadura prateada facian retumbar o chán. As suas pegadas quedan marcadas na terra do monte, e seus golpes coa sua áncora sagrada levantan a terra e arrincan a vexetación.
Cun xiro do seu pulso, Nautilus cambiou a dirección do derradeiro ataque, golpeando agora a terra e empurrando o Elfo Astral contra unha parede rochosa. O sangue percorría as roupas e a armadura do Elfo, que caiu inconsciente.
- ¡Maldito pailan! - Berrou un enorme rapaz de cabelos avermellados, mentras seu corpo envolviase nunha enerxia primixenia. Sett, o Bárbaro do equipo, usou esa enerxia para cargar direito polo enorme coloso de metal.
- ¡Sett! ¡Cínguete o pla…. E xa está sobre o seu lombo... - Jayce frotouse a ponte do nariz, cansado da forma caótica de facelas cousas de seu compañeiro. - Qué Moradin deame paciencia, por que se me de forza.. - Ergendo seu martelo máxico, xirou cara dos outros menbros do grupo. - Nami, encargate de Aphelios. Zilean, tentemos evitar quese pailaroco morra.
Tanto a Crego das Mareas como o Druída das Estacions obedeceron o líder.
Canalizando a enerxía divina da Deusa Melora, a Tritón acercous ata o aturdido Elfo Astral, poñendo unha man sobre seu peito. Aphelios non tardou en abrir os ollos, recuperando o folgo.
Mentres, Zilean convocou as raíces, árbores e prantas, creando unha forte e gran enredadeira que atrapou o brazo do Gardián, evitando que quitase o Sett das costas namentres batia nel.
- ¡Iso é! ¡Manteno quieto mentres lle bato no lombo! - Berrou emocionado o Bárbaro.
O Paladín deixou sair un suspiro canso. As veces, sempre, era difícil soportar as parvadas do rapaz. Logo, levantou sua arma, canalizando a esencia da divindade a que debía xuramento. Un poderoso refacho de luz caeu enrriba dél, extendendose despois polo campo de batalla, cubrindo os seus aliados con protección divina.
- ¡Dadeos présa! Miña maxia non aguantará moito mais. - O ancián Elfo dos Bosques, apretou os dentes mentras facia todo o posibel por manter apresado o brazo e a ancora de seu inimigo.
Xa recuperado, Aphelios disparou a sua arma de artíficieiro, batendo no ombro e costelas de Nautilus, provocando que non puidera aplicar forza dabondo como pra soltarse do agarre que Zilean tiña sobre él, dandolles algo mais de tempo.
Cun asentimento, o Artíficieiro deu o sinal a Clerigo. Nami, chamando as mareas, fortaleceu o agarre que Zilean tiña sobre Nautilus facendoo caer de xeonllos.
- ¡Si! Xa é noso. -Gritou Sett que non deixara de atizar a coraza do inimigo, centrándose nas zoas que xa foran danadas.
- ¡Non te confíes! - Berroulle Jayce, mentras tamén golpeaba a Nautilus. - Case nin ye fixemos ningun racho.
O gran Gardian inimigo, ruxiu rabioso, usando sua man libre pra á fin quitar a Sett de enrriba, lanzándoo contra Zilean. Aproveitando que a maxia do bosque se debilitouse por iso, tirou con todas as saus forzas, levantando o chan e provocando que a terra voase e empuxase a todos a seu redor.
- Non sairedes deste lugar. Seredes xulgados e condeados. - Exclamou Nautilus por cima do ruído e do po. Sua enorme figura creaba unha sombra mais enorme todavía, tapando o sol pra todos eles.
- ¿Algunha ideia de como deter a Nautilus? - Preguntou a Clérigo, mentras axudaba a curar algunha das feridas dos seus aliados. - Non podo seguir curando eternamente a todos. Os poderes que me outorga Melora non son eternos.
Movendo as mans rapidamente e con facilidade, Aphelios comunicouse con eles en lingua de signos. - Se me axudades a conseguir un tiro claro, podo facerlle moito dano, e incluso romperlle a armadura de novo.
- É o mellor que temos. - respondeu Jayce, poñendo unha man no ombreiro de Aphelios. - Que a furia de Moradin acompañet. - A maxia dourada atravesou o corpo do Pícaro e centrouse nas súas armas. - Temos que abrir un camiño para o noso amigo. Nami apoia a Aphelios, Zilean, coida das pernas de Nautilus, Sett, ti e eu cargamos contra él con todo.
- Gústame ese plan. - respondeu o Shifter, rompendo os nudillos mentres aumentaba os efectos da Furia Barbarica sobre si mesmo.
Aphelios esvarou entre as sombras, seguido de Nami, mentres Zilean situouse no centro do campo de batalla, sendo superado por Sett e Jayce que cargaron con determinación. Nautilus lanzou a súa arma coa intención de golpear o Paladín e o Bárbaro dende o costado.
Jayce saltou por riba do arma, esquivándoa pra seguir correndo cara ao Coloso. Sett decidiu que o mellor que podía facer era golpear a áncora no momento en que lle chegaba, para desviar o ataque ao lado.
- Inverno, primaveira, outono e verán, únense ao meu mando. Que as follas, as flores e as pólas collan as pernas deste inimigo. - Os movementos dos brazos de Zilean, acompañados dos seus cantos, provocaron que varias ramas, raíces e cogomelos comezasen a rodear a Nautilus, centrándose nas súas pernas e cintura, atrapando e restrinxindo o seu movemento.
Sentindo que a terra e as plantas o atrapaban, o inimigo conxurou un escudo ao seu redor, que detivo os ataques de Jayce e Sett. Parecía canso, pero tamén molesto, xa que se movía máis lento e irregular.
Nas sombras, Nami agarrou o bastón de Melora con forza contra o seu peito. Ela susurrou varias oracións e feitizos, concedendo bendicións a Aphelios para que o seu ataque fose aínda máis preciso e mortal. Mentres tanto, o Elfo Astral agochábase, esperando o momento axeitado. Isto non tardou en chegar, xa que Jayce golpeou o escudo de Nautilus dende arriba, facendo que se encorvase cara adiante, e entón Sett aproveitou e golpeou o escudo cos puños unidos nun só ataque, rompendoo.
Como un raio, o Pícaro saíu dos arbustos, cravando os seus puñais no costado do cabaleiro. As láminas afiadas bendicidas polos seus dous compañeiros, perforaron as xuntas entre o metal, cortando as costuras de coiro e facendo sangrar o ser.
Cun berro de rabia, a maxia xirou arredor do mesmo lugar onde estaban agora os tres homes e Nautilus. Segundos despois esa enerxía explotou, empuxando a Sett, Aphelios e Jayce varios metros de distancia do Coloso.
Xadeando, o enorme ser trouxo a súa arma de volta. Tosía sangue, e unha gran parte da súa armadura xa non estaba alí. Pero non foi o único ferido.
Jayce xacía inconsciente no chan, con Zilean axeonllado ao seu carón mentres o vello abría unha poción de saúde. O último que posuían. Nami esvarou cara a Sett e Aphelios, uns metros por diante dos seus outros compañeiros, que agora se axudaban uns aos outros.
- Que caia sobre vos o lume da xustiza e a ira da Inquisición. - Levantando a súa arma por riba da súa cabeza, Nautilus fíxoa brillar. Cando golpeou o chan con ela, unha enorme onda de enerxía esnaquizouno en liña recta, dirixíndose cara ao grupo de aventureiros.
~🎲🎲📝🎲🎲📝🎲🎲~
- Necesito unha tirada da Constitución de todes. - Dixo Yasuo detrás da pantalla de Mestre. - Viktor, estás en desvantaxe, xa que o teu persoaxe está inconsciente e o de Senna non ten tempo pra administrarche a poción.
- ¿Podo usar o meu canalizare divindade pra protexer os persoaxes de Jinx e Lux? - preguntou Lucian, mentres se inclinaba para coller un acio de flocos de millo.
- Podes probar. - respondeu Yasuo cun sorriso.
- Oh, oh, quero botar por riba de min o persoaxe de Luxie, pra que non lle chegue esta onda de merda. - comentou Jinx, levantando o brazo mentres saltaba no seu lugar.
- Jinx, non podes lanzar o meu persoaxe. O ataque é demasiado grande. E non me podes coller despois se o ataque te derruba. - Lux intentou razoar, logo mirando para Yasuo. - Ademais, o persoaxe de Lucian pode protexernos.
- De feito... só podo protexer a un dos dous coa miña habilidade. - Lucian contraargumenta ao horror de Lux.
- Fagamos isto. - Mencionou Yasuo. - Se Jinx consegue pasar a proba, non sufrirás danos. Se erra, recibe danos de ambos.
- JA. Trato. - Sen esperar nada máis, lanzou un dado no centro da mesa. - Iso é un 17 máis... Que tiña que tirar?
- En primeiro lugar, é unha proba de forza. - Yasuo levantou un dedo, despois outro mentres falaba. - En segundo lugar, o persoaxe de Lux aínda pode negarse e así dificultar a tirada, terceiro, faino con desvantaxe pola tensión do momento.
- Aphelios rexeitarío. - mencionou Lux cunha man no peito. - Entende perfectamente o que quere facer Sett, pero non llo permitiría. Ademais, grazas á cura de antes e á protección de Nami, podo soportar un golpe así.
- Veña, cariño. - respondeu Jinx, poñendo unha voz grande e acentuada. A súa forma de diferenciar cando xogaba a Sett e cando non. - Non podo deixar que te fagas máis dano. Vostede é bo pra golpear as cousas onde doe, pero cando se trata de recibir un golpe, eu son o que hai que chamar. - A súa man dereita moveuse cara á meixela de Lux, para enfatizar as súas palabras. - E prometínche que te protexería, ¿que clase de noivo sería eu se non o fixera?
- Non vou deixarche facelo. Xa te esvaeches dúas veces. - Lux non era quen de facer voces, pero aínda se podía dicir cando interpretaba o persoaxe e cando non. - Se ese onda te atravesa, non poderás sobrevivir, nin sequera coa protección do noso Clérigo. - Instintivamente a loura inclinou a cara cara ao toque de Jinx. - Non sei se poderei vivir sen ti, meu amor.
Un aclaramento da gorxa impediu que Jinx contestase a Lux. Toda a mesa mirábaos, cuns sorrisos e unhas miradas agarimosas. A rapaza de cabelos azuis botou unha peidorreta, separándose da rapaza loura. Lux levou a man á súa meixela, onde Jinx a tocara, coma se non quixese deixar ir a calor que compartiran. Ambos estaban roxos.
- Ben. Forza. - A Zaunita lanzou outro dado, que se estrelou contra o primeiro. - Vale, iso é un 10. E a miña forza é un +5. Temos 15 en total. O outro resultado gustoume máis. - Mencionou ela un pouco molesta
- Mala sorte. Como o persoaxe de Lux non quere, tes un - 3, que te deixa en 12. Basta pra botalo, pero non o suficiente pra evitar o dano. - Mirando á rapaza loura, Yasuo continuou falando. - Lux, todo o dano que recibirías irá para Jinx. - Despois de dicir iso, abriu unha bolsa que tiña á dereita, e comezou a sacar dados dela. - Vou botar o dano. Os que non superen os 18 na lista da Constitución, prepárense.
Escoitouse un laio coletivo ao redor da mesa, cando souberon a que dificultade se enfrontaban e viron a cantidade de dados que Yasuo ía usar para o ataque. E aínda así os dados rodaron pola mesa, decidindo o destino de todos.
Cun 23 para Senna, un 15 para Lucian, un 19 para Lux, un 11 para Jinx e un 3 e un 16 para Viktor decidíanse os resultados.
- OK. Lucian, Jinx, recibindes 45 de dano. Viktor, no teu caso marca unha salvación fallida. Senna, pasaches a tirada, levas a metade, 22 puntos de dano. - Mentres falaba, miraba a cada membro da mesa. - O teu Lux, ademais de pasar a tirada, foche axudada por Jinx, polo que recibes a metade da metade, 11 puntos. Jinx, ¿o teu persoaxe está completo?
- Dixeches 45, non? - Cando o Mestre asentiu detrás da pantalla, un enorme sorriso estendeuse polo rostro da nena de cabelos azuis. - Recibo 46 danos. Quedome a 1 de vida. O suficiente para salvar o mozo do meu persoaxe. - Inclinándose cara a Lux, levantou a mandíbula e sacou algo no peito. - Non tes que agradecerme, amor.
- Aínda que agarres a Lux, aínda recibes danos dela. Lembras? - A expresión de Jinx cambiou en cuestión de segundos, púxose nerviosa mentres a súa amiga lle botaba unha mirada "Dixencho". - Como aínda estamos en combate, terás que facer Tiradas de salvación da morte.
- Agarda, agora tócalle a Senna. ¿Non pode usar esa poción que ten comigo? - Sinalou á muller de pel escura que estaba o outro lado da mesa.
- Esta poción é pra o persoaxe de Vik. Ademais, xa ten un erro mortal por mor deste ataque. - dixo a muller con certo cansazo. - E antes de dicir nada, xa sabes que a Lucian non lle quedan espazos para feitizos. Terás que conformarte co Cantrip que teña preparado.
- Non teño nada que poida estabilizala. - respondeu o marido de Senna encollendo os ombreiros. - Perdón Jinx, tes que rezar para que non morras.
Mentres a loita continuaba, Jinx nin sequera mirou a Lux, sentindo a mirada irritada da súa amiga sobre ela por facer algo tan estúpido nun momento como este. Sentíase estúpida, pero sobre todo odiaba ter enfadado á súa amiga por algo tan infantil. Ela sabía que a súa cara estaba vermella, pero como se dixo a si mesma unha e outra vez, era só por vergoña, nada máis.
~🎲🎲📝🎲🎲📝🎲🎲~
Dous días despois da batalla contra Nautilus, o grupo estaba no seu campamento, aínda recuperándose e decidindo o que ían facer a continuación. Sentado contra unha árbore, Sett estaba curando as súas feridas. Dende a pelexa aínda non falara con Aphelios, quen o evitou e mantivo a distancia del sempre que puido.
Ela odiaba estar así co Home ao que amaba, pero ata el entendía que a arruinara coa súa imprudencia. Primeiro, por non seguir o plan, e segundo, por ignorar a súa propia vida e desperdiciar as escasas enerxías e recursos máxicos dos seus compañeiros.
Cun suspiro, rematou de colocar as vendas e observou o seu traballo. Non era un clérigo hábil como Nami, nin un druida capaz de curar coa maxia da natureza, pero aínda así era un bo traballo. Un par de días máis de curación, e estaría como novo.
Agora tocoulle facer garda naquela noite. Non foi difícil. Só aburrido cando tiña que facelo só. Cun xemido lamentable levantouse de onde estaba e comezou a pasear polo exterior do campamento. Non podía facer moito máis mentres se recuperaba das súas feridas.
Tres horas despois, aínda estaba aburrido. Foi sorprendente que non quedara durmido. Por sorte, decidirá limpar as súas armas e as dos seus compañeiros, o que o mantivo distraído polo menos durante a metade da noite. E entón escoitouno. Un ruído parecido aos pasos, pero en grandes cantidades. Viñeron do leste.
Collendo un pau, acendeuno co lume da fogueira, achegándose á fonte do ruído. Alí, entre as sombras, parecía que había varios lobos. Con fame. Colleu aire nos seus pulmóns e preparouse pra berrar unha advertencia aos seus aliados.
~🎲🎲📝🎲🎲📝🎲🎲~
- Antes de berrar a todo pulmón, recórdoche que estamos na biblioteca universitaria. - mencionou Lux, colocando unha man no brazo de Jinx.
- Seino. Non ía berrar. - As miradas dos seus amigos dicían o contrario. - Xúroo. Aprendín da última vez.
- Das outras catro veces, queres dicir. - Viktor non desaproveitou a oportunidade de mofarse da sua amiga.
- Sis iitris citri vicis. - As travesuras de Jinx fixeron rir a toda a mesa, ata o propio Viktor.
- Deixando de lado a inclinación de Jinx polos ruídos fortes, o meu persoaxe espertarase para ir buscar as súas armas. - Lucian cambiou de tema, de volta ao xogo.
- Realmente non. - Cortouno Yasuo. - Aínda que espertes, o persoaxe de Jinx estivo limpando as túas armas, tardarás polo menos un turno en recuperalas. Ah, e non tes armadura.
- Vamos oh. Estás sendo inxusto. - Senna intentou razoar co DM.
- Non non. Estou sendo xusto. Pero vouvos dar máis danos nas armas pra esta loita, polo traballo que fixo Sett. - Ninguén parecía moi convencido, pero tras unha lixeira discusión, aceptarono.
Resultou que os lobos non eran moi fortes, e a pesar de sufrir algún dano e non poder descansar máis, puideron desfacerse deles sen nengun problema. Despois dunhas horas de combate, remataron a sesión despedindose ata a próxima semana.
Os únicos que quedaron ata o final foron Viktor e Jinx, que regresaban xuntos no mesmo coche xa que a rapaza perdera o carné por facer na súa moto.
- Xúroo Vik, se non vas máis rápido vannos encerrar na universidade. - Camiñando cara atrás, Jinx avanzou con certa ansiedade.
- Sempre poderías pedirlle á túa moza que te leve á casa. - O home respondeu á burla con outra.
- Non é a miña moza. - A cara de Jinx púxose máis vermella que un tomate. - Somos amigas. Xa cho dixen.
- Se ti o dis. Pero vin como vos mirades cando levades os vosos persoaxes. - Viktor deixou as burlas a un lado, poñendose serio. - Sentades xuntos, parecedes unha parella que leva anos xuntos, e ese momento hoxe no que case morre teu persoaxe, non soaba tan ficticio.
- Pero non o somos. Somos. Amigas. - Respondeu con fastidio. - Nada máis. Non podemos ser outra cousa.
- Sei que non che gusta falar diso, - achegouse Viktor, poñendo unha man no brazo de Jinx, intentando animala. - pero a cousa con Ekko e Seraphine pasou hai moito tempo. Agora mesmo ata estudades en diferentes universidades.
- ¿E que me dis con iso? Non cambia nada. - A nena de cabelos azuis separouse da mestra. - Ferín a Ekko por ser unha tola, e despois a Seraphine porque pensei que era unha boa idea beixar á rapaza que estaba namorada de min dende a primaria. - A nena abrazouse, mirando cara abaixo. - Que boa persoa son.
- Jinx... Non é así. Melloraches moito, non es como antes, creo que poderías...
- Non. - interrompeu tristemente. - Non o digas. Non quero escoitalo. - Inhalou Jinx, intentando conter as bágoas sen éxito. - Non todos podemos confesarlle ao noso compañeiro que nos gusta, e acabar convivindo con el e interpretando un persoaxe de rol que é o noso mozo porque nolo pediu con ollos de cadeliño. Algúns de nós só podemos interpretar ao idiota Sett e finxir que a relación no xogo é real. Finxir, durante unhas horas, que todo está ben. Que non estragamos nada. Que non somos unha maldición.
Viktor deulle un pano e, unha vez que ela o aceptou, rodeoulle o ombreiro co brazo. - Síntoo. Sei que non é doado. Non o foi pra min, aínda que así o pareza. Quero moito que sexas feliz, como cando xogamos. Mereces ser feliz.
Jinx non dixo nada máis, limpándose o nariz co pano que lle ofrecera o seu amigo.
- Xa avisaches ao grupo? - Mirándoa de novo, Viktor sorriu. - Sobre a túa proba da próxima semana, e que non estarás na sesión.
- Non, só llo díxen o Yasuo. Non me mires así. Non quero ningún ánimo nin nada. Prefiro non levantar as miñas esperanzas, nin pra min nin pra ninguén. - Deixou de chorar, pero aínda non miraba aos ollos ao seu amigo maior.
- ¿E que vas facer? ¿Dicilo máis tarde? - A rapaza encolleuse lixeiramente no seu sitio, dándolle a Viktor toda a información que precisaba. - Jinx, non podes non dicilo. Son os teus amigos. Deben saber que hai poucas posibilidades de que non volvas xogar con eles e que hoxe foi a túa última sesión.
- Só se paso a entrevista. - Contraargumentou. - Pode que non pase. Ao final, Solari INC. é unha empresa moi grande. Non hai garantía de que supere a proba. Mais ben todo o contrario.
- Dacordo. Non llo digas aínda. Pero teras que facelo. - Sentenciou o profesor mentres seguían camiñando cara á saída. - Ou vasme obrigar a dicirllo eu.
- Aghh. - Pasándose as mans pola cara e ata o cabelo, tirou suavemente das súas trenzas. - BEN. Vale, dille. Pero só se paso a proba. Se non, calas.
- Iso paréceme ben. - Rematou a conversa mentres abría a porta de saída do edificio. - E moita sorte coa proba Jinx. Botarei de menos xogar contigo.
~🎲🎲📝🎲🎲📝🎲🎲~
A taberna na que tiñan que quedarse non era o lugar máis civilizado, pero tampouco era o peor no que tiñan que durmir. Por desgraza, cando o teu equipo está formado por un bárbaro que non entende o diñeiro, un clérigo con voto de pobreza, un druida que afirma que a natureza lle proporciona todo o que necesita e un paladín que só traballa para o ben común sen querer ningunha recompensa, non che queda moito diñeiro para gastar en bos lugares.
Desprendendose das súas últimas moedas de prata, Aphelios deixouse caer nunha das cadeiras arredor da mesa onde se reuniran os seus compañeiros pra comer. Quería sentar ao lado de Sett, pero pensou que era demasiado pronto pra que Sett aprendese a lección da última vez. Esperaba non estar sendo demasiado duro.
- Vamos Phel, anímate. Esta noite comemos comida quente e non racións. - Jayce intentou animalo mentres lle entregaba unha cervexa e un prato de carne. - Oín que o alcalde ten un problema de ratas, quizais mañá poidamos botarlle unha ollada.
Aphelios rodou os ollos, pensando en como non lles ían cobrar por aquel traballo. De novo. Fixo un xesto coas mans, que os seus compañeiros xa sabían que era un insulto, aínda que non puideron precisar cal era. Excepto Sett. Sett sempre o entendeu.
Pechando os ollos, obrigouse a beber máis da metade da cervexa, para non pensar no Bárbaro, que parecía que xa se foi durmir. Debeu estar moi canso despois daquela batalla contra os lobos. El fora o único que realmente podía facer algunha cousa ata que os outros recuperaron as súas cousas. E recibira moito dano. Quizais sería unha boa idea levarlle un prato de carne e falar con el.
O seu pensamento foi cortado cando un par de botas de batalla masivas bateron contra a mesa, moi preto da comida. Non necesitaba mirar ao propietario para saber quen era. Garen, o guerreiro mercenario que os axudaba de cando en vez. Non lle gustaba moito traballar con el. Pero como os seus compañeiros, era educado, facendo aceno mentres afastaba a comida dos pés do enorme home.
- ¿Como estan os meus aventureiros favoritos? - exclamou o home. - Seica botachesme de menos, pero últimamente estou moi ocupado.
- ¿Con que? - Quixo saber Zilean.
- Con... ben, xa sabes, cousas de Guerreiros. - O home parecía estar nunha posición difícil mentres intentaba responder. - Non creo que un come follas o entenda.
- Zilean fai algo máis que comer follas. - defendeu Jayce con certa molestia, deixando a cervexa sobre a mesa con forza.
- Tranquilo, oh. Non digo que o vello non sexa útil, só que o que fago é... diferente. Require certa, digamos, sutileza. - Atendendo a man, roubou unha parte da cea de Nami, para consternación da muller.
Aphelios, molesto, deixou de comer, dándolle unha palmada na perna a Garen para que o mirase, mentres se dirixía a el en lingua de signos. - ¿Sutileza como a do Forte do Paramo Sombrio? ¿Ou como o Labirinto da Espira de Trono? - Cada novo xesto facía que Garen se avergonzase cada vez máis.
- Non sei de que falas. Moves as mans moi rápido. - Tentou escusarse, mentres seguía comendo. - Oe, ¿onde está o Sett? Quero ver se podo gañarlle de novo nas cartas. É coma un neno con estas cousas. Case me da pena gañarlle e deixalo sen cartos.
Nese punto case todo o grupo comezaba a cansarse de Garen, coma sempre, ata Nami, que adoitaba ter moita paciencia. Porén, para Aphelios esa foi a gota que lle rompeu o vaso.
Golpeando as mans contra a mesa, ergueuse para poñerse diante de Garen, e golpeoulle no peito co dedo varias veces.
Despois comezou a despotricar contra el usando a linguaxe de signos común, engadindo algúns xestos inadecuados.
- Sett é un bo amigo. -Empezou. - Pode cometer erros ás veces, e quizais dixo algo estúpido máis dunha vez, pero sempre está aí e podemos confiar nel. El é o noso amigo, e é a alma do grupo.
- Só dis iso porque estás saíndo co el - respondeu o guerreiro, agora parecendo entender a linguaxe de signos.
- Non é por iso. Aínda que esteamos nunha relación, non deixa de ser unha persoa amable e cariñosa, que a pesar das súas ideas tolas, pensa no que fai, e sempre se antepón aos demais. Está atenta e próxima, aínda que só o mostra con xestos e non con palabras. Grazas a ela conseguimos vencer a inimigos poderosos porque leva o dano que o resto de nós non podemos. E non fas máis que insultos e faltas de respecto. Non deberías meterse con Jinx só porque non estea.
- Jinx? Quen é Jinx?
~🎲🎲📝🎲🎲📝🎲🎲 ~
O rostro de Lux volveuse vermello coma un tomate, despois de cometer ese erro ao interpretar o seu persoaxe. - Esqueza que dixen Jinx. Quería dicir Sett. Foi un erro do momento.
Os demais xogadores intentaron manter a compostura, non querendo rirse da sua amiga por un erro parvo. Incluso Garen, sendo o irmán de Lux, loitaba por non botar a rir.
- Si, non te preocupes. - A man enorme do irmán maior caeu sobre o ombreiro da irma máis nova, con delicadeza e procurando transmitir agarimo. - Entendoo. Aínda estás aceptando o feito de que Jinx quizais non volva. É normal sentirse así.
E o estado de ánimo da sala morreu nese momento. Viktor levouse as mans á cara, mentres Lux deu a Garen unha mirada ilexible, coma se aínda non asimilara as palabras.
- Garen, ¿de que carallo falas? - O primeiro en romper o silencio foi Lucian, que mirou entre o home máis alto e Viktor sentado ao seu lado.
- Si, ¿que é isto de que Jinx non vai voltar? - Senna foi a seguinte en falar, fixando a súa mirada no profesor de ciencias.
- Cago no demo, Garen, por iso dixenche que estiveras calado. - Fregando o rostro, Viktor soltou un xemido que viña contendo.
-Ei, síntoo. Pensei que xa o sabíades. - defendíase Garen.
-¿Saber que? ¿Que necesitabamos saber? - As palabras de Lux saíron precipitadas, logrando atopar a súa voz nese momento.
- Jinx non veu hoxe porque estaba nunha entrevista de traballo. Para Solari INC. En Targon. - Viktor aclarou o malentendido. - Seino porque fun quen o axudou a cubrir a solicitude, e Garen sábeo porque o meu mozo, Jayce, é incapaz de calar. Algo que vexo que teñen en común.
- Díxome que tiña que acompañar a súa irmá a Vi ata o aeroporto. - explicou Yasuo. - ¿Por que mentiu?
- Non mentiu nada. Si foi ao aeroporto. Pero é Vi quen a acompaña, non ao revés. - Fregando a tempe cos dedos índice e anular, continuou Viktor. - Se supera a entrevista, comezara a traballar pra eles, e tera que mudarte a Targon. E tendo en conta o cambio de horario, traballo, etc., é moi probable que non volva xogar con nós. Ela pediume que non dixese nada aínda, só cando soubese se pasara a entrevista ou non. Supuxen que o saberías, Lux. - Engadiu mirando para a Demaciana.
A rapaza loura meneou coa cabeza, sen saber ben que dicir. E ninguén parecía disposto a falar nin a seguir xogando.
- Vale, deixámolo por hoxe. - comezou Yasuo. - Ao día seguinte tentamos continuar, e mentres tanto, agardamos a que Jinx nos diga as cousas.
- En realidade. - Mencionou Viktor. - A súa entrevista debería rematar nun par de horas, e como xa o sabemos, creo que sería mellor que falaramos con ela. Boeno, falar vos. Xa comentei moito este tema con ela. - Dixo o home mentres se erguía apoiado no seu bastón e miraba a Garen con certa molestia.
Todos parecían estar de acordo, xa que asentiron e recolleron todo. Lux non sabía se podería esperar un par de horas pra falar con Jinx.
~🎲🎲📝🎲🎲📝🎲🎲~
Jinx só quería chegar ao seu hotel e caer na cama, durmir durante sete séculos e esquecerse de todo. Non só durmira apenas dúas horas entre a viaxe e organizalo todo, senón que a entrevista tamén foi un desastre. Aqueles snobs nin sequera miraban as súas notas na escola, só o seu aspecto e quen era a súa familia. E por suposto, o feito de ser filla do narcotraficante Silco deixou unha pegada indeleble nestas persoas.
Apoiou a cabeza contra o cristal do autobús, mentres prendía o teléfono. Dentro da empresa querían desactivada toda a tecnoloxía externa e obrigárona a apagar o telefono aínda que non quixese. En canto se acendeu a pantalla e introduciu o código de inicio, o dispositivo comezou a vibrar coma un tolo, recibindo centos de notificacións nun instante. Perdera varias chamadas dos seus amigos, e o chat grupal de Rol, así como os privados, estalaban con máis de trinta mensaxes.
O estómago afundiuse cando viu cal era o motivo. Decatáronse da súa entrevista. Enfadada, abriu o chat de Viktor para berrarlle, parando ao instante cando viu que o seu amigo lle enviara un par de mensaxes antes.
VIKTOR: Espero que a entrevista fose ben.
VIKTOR: E falando da entrevista. O meu mozo, e o irmán do teu "amigo", son incapaces de manter a boca pechada, e agora todos no grupo saben que quizais non volves.
VIKTOR: Síntoo. Debería telo evitalo.
JINX: Ngl, estou molesta.
JINX: Pero non é culpa túa.
JINX: Vou falar con todos mañá.
JINX: A entrevista foi unha merda
JINX: Quero destruír este lugar
JINX: 💣💥
VIKTOR: Síntoo moito
VIKTOR: Pero non destrúas nada
VIKTOR: E quizais che gustaría falar primeiro con Lux. Estaba preocupada cando se decatou
A metade de escribir unha resposta a Viktor, recibiu unha chamada de Lux, co ton específico que escollera pra ela. A intro da tempada 7 de Star Guardian. A súa serie favorita.
Non tiña ganas de falar, pero se o que dicía o seu amigo era certo, non podía agardar máis. Cun suspiro canso, ela presionou o botón verde para responder á chamada da súa amiga.
- Ola Lux. ¿Como vai? - respondeu Jinx, intentando parecer casual.
- ¡Non penses nin en facer a estúpida! - berrou Lux no outro extremo da liña. - Sei que viches as miñas mensaxes. ¿En que merda estabas pensando? Somos os teus amigos. Son o teu mellor amigo.
- Seino, eu so queria...
- Non, cala. - interrompeu Lux á rapaza. - Agora estou moi enfadada. E triste. E molesta. E... e... ¡non sei que máis! Pensei que eramos amigos, que me dirías algo tan importante. Nin sequera é o feito de que nunca máis te vexa o que me enloquece, é o feito de que non confiaras en min. Que mentiches. A min. O teu mellor amigo. ¿Porque?
- Non quería... Eu... Non quería que isto pasase. - respondeu tristemente a nena de cabelos azuis mentres poñía as pernas no asento do autobús. - Síntoo.
O silencio no outro extremo da liña pareceulle eterno a Jinx, aínda que só durou uns segundos. Pero escoitaba a Lux respirando, aínda que non falase. - Jinx, escoita, sei que pasaches por moitas cousas, e que as relacións persoais son difíciles, pero non podes ocultarlle algo tan importante aos teus amigos, aínda que teñas medo.
- Seino. Pero pensei que se non cho dicía, cando non conseguirá o traballo, non terías que sentirte... xa sabes... decepcionada.
- Nunca nos sentiríamos asi contigo, xa o sabes. - Jinx quedou en silencio, mordéndose o beizo inferior. - Jinx, xa o sabes, non?
- Supoño que si. Creo. - Escoitaba ruído no outro extremo da liña. Lux debeu estar colocando cousas.
- Escoita, realmente non nos decepcionaremos se non consegues o traballo. Estas cousas son moi difíciles. E se o fas, aínda que non poidamos xogar máis, seguiremos estando en contato. Iso é o que fan os amigos. Porque queremoste.
-...-
- Jinx? -
- Grafaf. - Jinx intentou conter as bágoas, sen moito éxito.
- Estás chorando? - preguntou preocupada a súa amiga.
- Non... non... - Limpándose a cara co brazo, a nena ulmurou. - Algo entroume no ollo.
- Claro. Non te preocupes. - O ton de Lux era moi suave, claramente non crendo a mentira pero aceptándoa igualmente. - Pero non quero máis mentiras. Non con respeto a isto. - Jinx asentiu, dándose conta máis tarde de que Lux non podía vela.
- Non volverá pasar, prometoo.
- Eso espero. - contestou Lux cunha risiña. - Creo que se me pasara a min, eu tamén atuaría sen tino. - Confesou a Demaciana. - Non quero dicir que sexas parvo, nin moito menos, pero boeno, ás veces non actuamos con lóxica.
- Si. E son moi malo pensando baixo presión. - Mordéndose o beizo, Jinx decidiu seguir falando. - Por certo. Non teño traballo. - Non era totalmente necesario, pero quería desfogarse a alguén. - O meu perfil criminal non se adapta á túa empresa de Ouro e Marfil.
- Entón é a súa perda. - contestou Lux con certa molestia na voz. - Se non che van puntuar polos teus méritos, non paga a pena. Que apodrecan eses malditos snobs.
- JA JA. A gran Luxanna Crownguard maldicindo a unha compañía de nenos ricos. Non o ves todos os días. - A risa de Lux acompañou aos seus dende o outro extremo da liña. - Grazas. Realmente necesitaba iso, Rubia.
- Non o digas Jinx. Botamosche de menos. Aínda que só vas estar tres días fóra.
- Je. Non podes vivir sen a miña estupidez. Tes sorte de que volva o sábado.
- Enton vémonos o sábado. - Durante uns segundos, ningún dos dous dixo nada. - Adeus, Jinx.
- Adeus Lux. - Despois de dicir iso, colgou o teléfono automaticamente. - Quérote, Luceciña. - Sentiuse covarde por non dicirllo directamente, pero non puido facelo. Nese momento non. Quizais algún día. Cando sexan vellos.
~🎲🎲📝🎲🎲📝🎲🎲 ~
Despois da discusión na taberna entre Aphelios e Garen, o grupo foi durmir, coa intención de explorar os sumidoiros para buscar aqueles ratos ao día seguinte.
Cando espertaron ían acompañados por Garen. O home burlabase de Sett en cada oportunidade, aínda que Sett simplemente continuou coas súas bromas, ignorando as ferintes palabras, para consternación do Guerreiro. Por iso, nin Aphelios nin Sett puideron falar en todo o día. Con iso, xa había catro días que non se falaran entre eles.
Pero todos podían dicir que querían facelo. Excepto Garen. Ou quizais o sabía, e as súas interrupcións foron premeditadas. En todo caso, a tensión seguiu aumentando entre Garen e o grupo.
- ¿Calarás algunha vez? - dixo Jayce, xirando a súa lanterna de aceite cara ao Guerreiro. - Escoitarte molestar a Sett e aos demais está sendo a peor parte desta misión, e estamos literalmente camiñando por sumidoiros.
- ¿Ah si? Quizais a próxima vez deixesme escoller a misión. Quizais entón non tería que buscar formas de matar o tempo porque levamos horas dando voltas en círculos. - Dixo o mercenario, golpeando a armadura do Paladín cun dedo. - Escolleches esta misión, agora soportas as consecuencias.
- Que sexas un babeco non é unha consecuencia da misión. - Sett contraargumentou. - Buscamos a razón pola que escapan as ratas daiquí, pero estou empezando a pensar que están fuxindo por que non te aturan.
- ¿Desculpa? - Garen volveuse cara ao Bárbaro. - ¿Queres que te parta o lombo?
- Veña, proba. - exclamou Sett, batendo con forza o peito. - Non durarías media ostia.
- Vouche ensinar algúns modais, parvo do carallo. - sentenciou Garen, quitándose a súa espada para loitar cos puños.
Antes de que alguén puidese detelos, Garen saltou a Sett coa intención de agarralo polo pescozo. Cun rápido xiro no lugar, o bárbaro evitou o agarre mentres lanzaba un golpe co cóbado ao lado do guerreiro. O puño do humano golpeou o nariz do Shifter, o que fixo que se tambalease lixeiramente cara atrás, o que Garen aproveitou para empurralo.
Sett agarrou a roupa do molesto mercenario antes de caer, levantándoo. Ambos caeron á auga, continuando coa súa loita mentres a corrente os empuxaba de cando en vez.
- ¡Rapaces, parade! - Os intentos de Nami por calmar a situación foron inútiles, xa que Garen e Sett seguían golpeándose con todo o que tiñan.
Garen meteu as mans nun puño e bateuno nas costas de Sett, tírandoo de novo á auga. O Shifter respondeu agarrándolle as pernas e intentando darlle voltas. Vindo isto, o mercenario comezou a baterlle máis veces as costas mentres agarraba a cabeza do Bárbaro.
- ¡Parede agora! - exclamou Jayce molesto mentres os separaba usando o seu martelo. - Sodes coma uns cativos. Estamos aquí cunha misión, non pra facer un espectáculo.
- Por favor, continúa co espectáculo. - Dixo casualmente unha voz grave e forte mentres percorría os corredores dos sumidoiros. - Gústanme as ceas con entretemento.
Tenso, todo o grupo reagrupouse. A escuridade era tal naquela zona que apenas podían ver máis alá de onde a luz deixaba de brillar.
- ¿Quen es? - preguntou Zilean ao aire, mentres intentaba convocar os elementos nese lugar. - Amósate.
- ¿Por que faría iso? É máis divertido se non sabedes con quen falades. - A voz soaba burlona e divertida.
- Enton so teremos que bater en todas as direccións. - asumiu Sett, coma se fose a mellor idea do mundo.
- Iso non será necesario. - Nami púxose á fronte do grupo, xunto a Jayce, levantando o seu bastón. - Jayce, comigo.
- Si señora. - Obedientemente, o Paladín levantou o seu martelo.
- ¡Que Moradin e Melora nos amosen quen vive nestes sumidoiros! - Coa maxia combinada de ambos deuses, a luz bañou todo o lugar.
Fronte a eles, a parede de rocha comezou a ondular, dobrar e curvar, ata desaparecer pouco despois, deixando ao descuberto unha gran estancia con columnas altas, e varias zonas con arcos e balcóns ao seu redor. De cada parede daquel cuarto saían por portas e sumidoiros varios ríos de auga verde escura. Toda a auga da cidade ía acabar naquel cuarto, que parecía non ter fondo. E no medio dela, colgando boca abaixo do teito, cun sorriso presumido, un dragón enorme, coa pel e o cabelo esbrancuxados, con tons terrosos e maxia azul percorrendo o seu corpo.
- Nena, seguro que che gusta estragar sorpresas. - Cun xesto, cuspiu unha pequena bola de lume que abondouno pra prender as luces da habitación, evitando que a escuridade os envolvese unha vez que o Clérigo deixou de espallar a súa luz por todo o lugar. - Pero supoño que é mellor así, nalgún momento terei que saciar a fame.
- Ti. Ti es a razón pola que as ratas escapan de aquí e atacan a cidade. - Zilean sinalou ao enorme ser acusadoramente.
- E que boa estratexia reresultou ser. Trouxome a comida máis saborosa á miña porta. - O sorriso fíxose máis ancho nas mandíbulas do monstro mentres os miraba. - ¿Quen será o meu primeiro aperitivo?
- Ninguén. - Ruxiron Sett e Garen ao mesmo tempo, puxéndose de acordo en algo por primeira vez na súa vida. O que fixo que ambos se mirasen sorprendidos.
- Resposta incorrecta. - Abrindo as súas ás, o dragón non lles deu máis tempo, soltando unha chama branca dende a súa posición.
Despois de evitar por pouco esas chamas, Nami reuniu as augas fecais, creando un enorme torrente que se elevaba ata o teito coa intención de esmagar o gran monstro, pero só se moveu a un lado, aínda agarrado ao teito. As pedras do teito caeron ao abismo tras ser arrancadas polas patas do dragón e a auga do Clerigo.
- Nami. Non podemos destruír o tellado, poderíamos provocar un colapso na cidade. - advertiu Jayce, preocupado pola batalla. - Temos que conseguir que se solte.
- Encargareime. - As mans de Zilean brillaban en tons verdes, igual que os seus ollos. - Primavera e verán, axúdame a atrapar a este vilán. - Conxurando toda a enerxía do bosque, que era moi débil naquel lugar, o Druída fixo medrar os cogomelos, musgos e outras plantas do lugar para coller unha das ás do dragón, pero foi cortaba todo coas súas garras.
Desde o outro lado da habitación, Sett levantou o pequeno corpo do seu amante cun brazo e, xirando con todo o poder que puido reunir, lanzouno directamente cara ao enorme dragón. Aphelios, unha vez no aire, fixo uso do seu Chakram, lanzándoo cunha precisión asombrosa.
A arma asubiou polo aire mentres xiraba, golpeando as escamas do pulso dereito do Dragón. Aínda que parecía que a arma ía parar alí, seguiu xirando, ata que atravesou a pel do monstro, deixando unha gran ferida no seu pulso e despois afastándose dela en sentido contrario ao final da habitación.
Ruxindo de rabia, a besta soltou a súa garra dereita do teito e cuspiu furiosamente unha nova explosión de lume cara aos dous heroes que acababan de ferirla. Aphelios convocou as runas do seu Chakram, intercambiando lugares coa arma e evitando así todo dano a cambio de perder un obxecto tan precioso. Sett, pola contra, só puido soportar as chamas, sen poder esquivalos a tempo.
Esa era a distracción necesaria que lle facia falta a Zilean pra controlar de novo a natureza contra o Dragón. De entre os ladrillos xurdiron ramas e cogomelos, que romperon e provocaron a ruptura doutro brazo, imposibilitando que a criatura seguise subido ao tellado.
Cun xiro inverso no aire, a besta estendeu de novo as ás para voar cara ao reducido espazo.
- Case o temos. Agora é un obxetivo máis fácil. - gritou Jayce mentres usaba os poderes de Moradin para facer flotar algúns restos, creando unha pequena ponte en dirección ao monstro.
Aproveitando este novo camiño, Garen cargou directamente. O dragón, ao decatarse diso, afastouse da cornisa, tratando de evitar que o guerreiro saltase nas suas costas. Por sorte para o equipo, Garen é un hábil combatente e consegue subirse á cola do monstro no último segundo.
Mentres a besta moveu a cola nun intento de liberarse do guerreiro, Sett lanzou enormes pedras e anacos de columnas ás súas ás, e Nami continuou contrarrestando as chamas do dragón coa auga que conseguiu convocar. Zilean, seguindo os pasos de Garen, estaba de pé sobre as rochas que Jayce non paraba de levantar coa súa maxia; e dende alí conxurou sementes explosivas que disparou ás escamas do monstro.
Cunha torsión do seu corpo no aire, a besta balanceou a súa cola contra varias columnas, destruíndoas e provocando que os restos caeran sobre o paladín xunto con Garen quen non puido seguir agarrando ao monstro.
Derrubado ao chan, Jayce perdeu o seu foco, facendo que as plataformas flotantes, e Zilean de pé sobre elas, comezasen a caer. O vello elfo dos bosques pensou que alí morreria, cando as garras do Bárbaro tiraron da súa roupa. Sett saltara dun extremo ao outro do enorme pozo, para rescatar ao seu amigo.
- Que o poder de Melora chegue a este lugar, e nos dea forza pra vencer. - Xa cansa e enfadada por como o Dragón seguía prexudicando aos seus amigos, Nami forzou o seu corpo e a súa maxia, queimando todo o poder que tiña para purificar as augas e crear un enorme remuíño. - Sufre as consecuencias dos teus actos, besta. - A enorme marea, chamada pola serea, bateu contra o Dragón e empuxouno contra unha das paredes.
- Malditos mortais. ¡Vade sufrir a miña ira! - O monstro parecía capaz de liberarse do enorme torrente de auga mentres berraba aos aventureiros. Iso foi ata que Aphelios, que tiña unha nova arma nas mans, un enorme canón, disparou unha enorme esfera máxica que atrapou e silenciou á besta no chan.
Saíndo dos cascallos, Garen e Jayce foron os primeiros en chegar ao monstro, subindo ata o seu peito. Colocando a súa espada contra o esternón da criatura, Garen esperou a que Jayce baixase o seu martelo violentamente, introducindo o arma no peito do dragón.
Tosendo sangue e perdendo a súa vida, a besta puido arrastrarse ata o bordo do abismo, só para colapsar antes de que puidese caer. Aphelios achegouse a continuación dende o outro lado, seguro de que a besta caera. Pero non foi así. Co seu último alento, o dragón rompeu as cadeas máxicas atravesando o peito do Pícaro coas puas do rabo, rindo.
Cando o Dragón finalmente se derrubou, todos viron ao Elfo Astral, cos ollos moi abiertos, sangrando, co peito e o ombreiro atravesados polas puas do monstro. A súa mirada buscou a Sett ao lonxe antes de caer de xeonllos, coxo.
- Non, non, non. - O bárbaro saltou rapidamente cara a Aphelios, deixando atrás a Zilean. - Non podes morrer. Non podes, non podes... quérote. Non te vaias. Non te vaias... - Con bágoas nos ollos colleu nos seus fortes brazos á súa parella, que non paraba de sangrar - ¡Nami! ¡SALVAO!
As bágoas fixéronse aínda máis grandes cando o clérigo confirmou cun aceno que non podería traer de volta ao neno.
Mentres abrazaba o corpo de Aphelios, sentiu que a man lle rozaba a meixela. Coas súas últimas forzas, o Elfo Astral sorriu pra ele, movendo os beizos nunha despedida silenciosa que só eles dous podían entender.
- Sempre fuches o sol pra a miña lúa. - Dixeron os beizos de Aphelios. - O amencer da miña noite e o solpor da miña vida. O tempo que pasei ao teu carón foi do máis fermoso e fantástico. Cada momento será sempre unha estrela no firmamento. Quérote Sett. Non o esquezas.
O Bárbaro foi incapaz de conter un berro, mentres o amor da súa vida fríase nos seus brazos sen poder facer nada por el.
~🎲🎲📝🎲🎲📝🎲🎲 ~
Jinx quedou en silencio, mentres Lux recitaba as últimas palabras de Aphelios. Ela sabía que todo era falso, que era un xogo, e aínda así, cando pensou na posibilidade de perder a Lux así como o seu persoaxe estaba perdendo o amor da súa vida, sentiuse baleira.
Foi horrible. Como se unha parte dela fora arrincada, estaba segura de que o mundo estaba a perder cor. Sen pensalo dúas veces, esperou a que Lux rematase o seu discurso, e despois colleu a súa man.
- Quérote. - A súa expresión era moi seria, mentres miraba á rapaza loura directamente naqueles ollos azuis.
- Jinx, xa o dixeches. Xa o dixeches con Sett, non tes que repetilo. - Respondeu Lux, agarimando suavemente a man de Jinx e sen reparar no silencio que estaban todos os demais na mesa.
- Non - insistiu Jinx, apertando a súa man. - Eu, Jinx, quérote, Lux. Estou namorado de ti dende que nos coñecemos hai ano e medio pra xogar esta campaña. O que pensaba que sería un simple esmagamento do momento, cresceu con cada momento, con cada ocasión que estivemos xuntos. - Tirando da man de Lux, tirouna cara a ela, poñendo a man libre no pescozo da nena, co polgar rozándolle a meixela. - Encántame a forma en que engurras o nariz cando vas tirar un dado, a forma de escribir estreliñas onde están punteadas as i, a túa risa escandalosa, o teu cabelo que é capaz de reflectir a luz do sol incluso na máis absoluta escuridade. Encántame como falas dos temas que che gustan con todo o corazón posto neles. Podería escoitarte falar das Gardians das Estrelas e das teorías que tes sobre elas durante todo o día, sen parar. Encántame como te preocupas por min e como me miras, non o que pensas que son, senón a quen son realmente. - Os ollos de Lux estaban brillantes e cheos de amor mentres miraba a Jinx dicir esas cousas. - E encantaríame dicirche iso todos os días, cada hora. Lux, ¿podo bicarte?
As meixelas da estudante modelo estaban ruborizadas e mordíase o beizo inferior. Non podía crer o que escoitara, nin o contato da súa pel contra a de Jinx. Quizais por iso o seu corpo movíase por si só, achegándose á nena Zaunita e pechando o espazo para que puidesen unir os beizos.
O contacto era abrasador, como mil estrelas nascendo ao unísono. Era todo o que Jinx desexara nese ano e medio e máis. Os seus beizos movéronse, tratando de lembrar a forma dos de Lux, mentres a rapaza loira bebía daquel bico con desesperación.
Cando quedaron sen aire, separáronse, apertando as frontes.
-Es unha parva empalagoso. - Lux riu.
- Mira quen fala, Radio de sol. -
- Ejem. - A gorxa de Yasuo aclarounos do seu mundo. - Por moito que me alegro de que xa sexades oficiais, temos cousas que facer.
- ¡Oh Demo! ¡Yasuo! Déixaos. - defendeunos Senna, mentres dáballe cariñosamente na cabeza a Lucian, que choraba emocionalmente coa cabeza apoiada no ombreiro da súa muller e dicía algo de ser moi feliz por elas.
- Estou con Senna, dálles un descanso. Non todo o mundo tarda case vinte meses en se declarar. - Viktor aproveitou o momento para burlarse da rapaza que era case como a súa irmá pequena.
- Cala Viktor, ou fago que Sett lle faga un Stone Cold Stunner o Jayce.
- ¡Non podes facelo! ¡Nin sequera é unha habilidade! - protestou Viktor.
- Si podo. ¡Está na miña ficha! - Levantando o anaco de papel, Jinx sinalou un debuxo de Sett levantando un soldado sobre a súa cabeza.
- ¡ESE É UN BORRANCHO! - exclamou Viktor, sinalando co seu bastón o debuxo.
- ¡A QUE TE BORRANCHO EU A TI! - Lux e Garen tiveron que coller a Jinx para evitar que saltase por riba da mesa e iniciase unha pelexa con Viktor, que tiña o seu bastón levantado preparado para defenderse.
- ¡SILENCIO! - Como tantas outras veces, Yasuo puxo fin ás pelexas. - Agora que estamos tranquilos, e non me vades obrigar a facer aparecer de novo o Gran Dragón Galio... -
- Agarda... ¿O Dragón ten nome? ¿E o seu nome é como o can do Decano Jarvan? - Lux non podía crer o que Yasuo acababa de confesar, mentres os demais comezaban a rir.
- Polo menos non é o nome da súa muller. - riu Lucian.
- ¿Chámarlle Shyvana? Iso sería ir demasiado lonxe. - A medida que a risa fíxose máis forte, Lux mirou para Yasuo abraiada, mentres que Jinx caía ao chan entre risas.
- Chamou asi a unha Bruxa Dragón da última campaña. Ninguén podía tomalo en serio. - aclarou Garen cunha risa.
- ¡Yasuo! É unha muller super agradable. Sempre me axuda co traballo do consello de estudantes. E está moi atenta ao alumnado.
- Chámanlle o Dragón do Campus porque é moi estrita, e cada un se inspira de onde quere. - Dixo o DM, intentando manter a compostura. - Pero xa deixamos atrás as discusións de normas inexistentes. Si Jinx, un borrancho non conta, non fagas esa cara. - Yasuo botou os ollos, observando como a nena peliazul pasou de rir a cruzar os brazos e inchar as meixelas, con Lux ao seu lado tratando de animala. - Teño unha idea sobre cal podería ser o teu próximo obxetivo como grupo, así como unha idea para o novo persoaxe de Lux. Se vos interesa, claro.
~🎲🎲📝🎲🎲📝🎲🎲 ~
A lúa reflectíase nas augas do estanque artificial dentro dun templo no monte Targon. As columnas flanqueaban o balcón onde os raios da lúa iluminaban a estancia. Alí, cinco figuras preparábanse para realizar un ritual.
Nami e Jayce acompañaron a Alune, a irmá de Aphelios, nos cantos e cerimonias á deusa da Lúa.
Detrás deles, Sett suxeitaba o corpo embalsamado de Aphelios, mentres Zilean esparcía pétalos de flores brancas polo chan, xunto con sal e area, creando formas e patróns arredor da piscina.
Entrando nas augas con Aphelios nos seus brazos, levándoo como unha princesa, Sett chegou ao medio da lagoa, onde a auga a cubriunos ata a cintura. Despois bicou a fronte do cadáver, antes de comezar a mergullarlo nas augas do luar.
As claras augas comezaron a brillar, arremolinandose e arrastrando a Aphelios e Sett ata o fondo. As augas e a luz da lúa engádense nos seus corpos e almas, curando as feridas e cicatrices. Unindo o que estaba roto. Alentando vida onde antes só había morte.
Cando as augas calmaronse de novo, os dous namorados xurdiron abrazándose e sorrindo.
- Benvido de novo, Bica luar. - Dixo o Bárbaro antes de bicar á súa alma xemela pra que nunca o deixase marchar do seu lado.
- Grazas por traerme de volta. - Os xestos de Aphelios foron máis suaves do habitual, mentres envolveu os brazos ao pescozo de Sett pra bicalo de novo.