Work Text:
Εκείνη τη νύχτα, όσο ήταν ξαπλωμένος μπρούμυτα στο κρεβάτι του, ανέβασε έναν ύπουλο πυρετό. Τον είδε να έρχεται μέσα από τις γρίλιες των ματιών του, σκιερό σαν το φάντασμα ενός απρόσκλητου φόβου. Ένας απρόσκλητος επισκέπτης. Στο πιο ήσυχο σπίτι του νησιού.
Όσο ζούσε στους Παξούς, έμαθε διάφορα πράγματα για τις απρόσκλητες επισκέψεις, που είναι, άλλωστε, και το μόνο είδος επισκέψεων που μπορεί να προσμένει κανείς. Να αναμένει. Να μένει σε αναμονή. Επισκέψεις που κανείς δεν μπορεί να αποφύγει. Που θέλει. Ή που δεν θέλει. Που δεν ξέρει πόσο τις θέλει μέχρι που είναι πολύ αργά. Που μαθαίνει να θέλει σαν πεινασμένος σκύλος. Που μπορεί να προσπαθήσει να αποφύγει, χτίζοντας το σπίτι του στα πιο απόμερα, απόκρημνα μέρη, ψηλά στα βουνά, στις άκρες ακρωτηρίων, στα τέλη των δρόμων, με πέτρες κατευθείαν από τον βυθό της θάλασσας. Κι ας στοιβάξει τις πέτρες, κι ας τις χτίσει στη σειρά. Τι σημασία έχει; Κάθε σπίτι έχει και μια πόρτα.
Επισκέψεις, λοιπόν. Στο ιατρείο του. Σπάνια κάποιος θα κλείσει ραντεβού, τηλεφωνικά ή αλλιώς, όπως γίνεται στις μεγάλες πόλεις, απλώς θα χτυπήσει την πόρτα, απρόσκλητος, θα κάτσει στην αίθουσα αναμονής, θα χαϊδέψει τη Μαρίκα (τότε που υπήρχε η Μαρίκα). Ξερά χέρια πάνω στη Μαρίκα. Ξερά στόματα. Δερματικά σε κάθε δυνατή απόχρωση. Σώματα που προσπαθούν να ξεφύγουν από το σχήμα τους, τρίβουν τη σάρκα από μέσα, διαλύονται σιγά-σιγά, σημαδεύουν στρώματα ή άλλα χέρια, παρασέρνονται εν τέλει από τον αέρα. Αδύναμα στομάχια. Συσπώμενοι μυς. Χαπάκια για εξολόθρευση κάθε απρόσκλητης αίσθησης. Χαπάκια σαν πέτρες. Χαπάκια τα οποία τα στοιβάζεις. Τα χτίζεις στη σειρά.
Παρακεταμόλη. Αναβράζουσα. 1000 mg. Με βιταμίνη C.
Ο πυρετός δεν έπεσε.
Πότε άρχισε να φοβάται τόσο πολύ τον θάνατο;
Είδε τον θάνατό του να προμηνύεται πολύ νωρίς, σαν προφητεία των σπλάχνων νεκρού αδέσποτου, παρατημένου στην άκρη της λεωφόρου. Το παρατήρησε μια μέρα που ο πατέρας του τον έβαλε να κάτσει σε ένα παγκάκι για να του μετρήσει το σάκχαρο. Ένα ελαφρύ τσίμπημα στο δάχτυλο. Μια πίεση. Το αίμα να αναβλύζει σαν λιλιπούτειο ηφαίστειο από τη σάρκα του. Δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από το σκυλί. Ήταν χτυπημένο από κάποιο αυτοκίνητο κι τα εντόσθιά του είχαν απλωθεί μπροστά του, σαν ελεύθερα, χορτασμένα δάχτυλα, κυλούσαν σιγά-σιγά, φρέσκα ακόμη κι σέρνονταν στον δρόμο. Είχε προσπαθήσει να διασχίσει τη λεωφόρο. Τόσο απλά. Ένα ξαφνικό χτύπημα. Μια τόση δα σταγονίτσα αίμα.
Νεκρά σκυλιά. Παντού. Νεκρά, πεινασμένα σκυλιά.
Ανασηκώθηκε. Ήταν ύπουλος ο πυρετός, όπως είναι πάντα αυτά τα πράγματα όταν πρέπει να τα αντιμετωπίσεις εντελώς μόνος. Στο ήσυχο, μικρό σπίτι. Με την πόρτα. Σκέφτηκε να ζητήσει από τη Σοφία να του φέρει ένα test COVID. Θα του έφτιαχνε και μια σούπα, με μικρά-μικρά κομμάτια κοτόπουλο και ρύζι να επιπλέουν στο αυγολέμονο και θα ακουμπούσε το μέτωπό του, λέγοντας του πως είναι ζεστός, με την ανήσυχη, γλυκιά φωνή της. Θα τον έβαζε πίσω στο σώμα του, μαζεύοντας όλα τα τρίμματα με ένα μικρό-μικρό φαράσι. Κι ύστερα θα έφευγε ξανά. Όπως κάθε επισκέπτης.
Το σπίτι ήταν πολύ ήσυχο. Έκανε κρύο, ή ίσως, να ήταν απλά ο πυρετός που είχε έρθει στη μέση της νύχτας για να τον κρατήσει ξύπνιο και για να του θυμίσει πως, πέρα απ’ όλες του τις προσπάθειες, ήταν ακόμη ζωντανός και στη σωστή πλευρά της λεωφόρου. Οπότε δεν την πήρε τηλέφωνο. Άλλαξε πλευρό. Κατάπιε, σαν να καταπίνει αλύχτισμα, κι το τελευταίο ALGOFREN του. Προσπάθησε να κοιμηθεί. Προσπάθησε πολύ. Κι ας μην τα κατάφερε.