Work Text:
Hindi rin alam ni Wonwoo kung paano sila nauwi ng captain ng volleyball team ng university nila na si Mingyu sa ganitong sitwasyon. Ang alam lang niya, he was supposed to interview the middle blocker para sa feature article na ginagawa niya para sa school publication nila. But then Mingyu suggested na sa condo na lang daw niya pumunta si Wonwoo for the interview dahil ang tanging free time daw niya ay pagkatapos lamang ng training nila and he’d rather spend it sa condo niya because he values rest a lot.
And although Wonwoo would rather do the interview outside, he didn’t think he was in the position to demand anything from Mingyu dahil alam naman niya kung gaano kabusy ang schedule ni Mingyu as a student-athlete. In fact, he should consider himself lucky at this point dahil pinaunlakan ni Mingyu ang interview niya.
He had the same usual set of interview questions – kung sino ang inspirasyon ni Mingyu sa paglalaro niya, kung ano ang routine niya before games, sino ang pinakahinahangaan niyang player from other universities, ano ang ineexpect niya for this season, and such – the same kind of questions na alam niyang sasagutin ni Mingyu in a rehearsed way.
But then one thing led to another, and now they're both naked in Mingyu’s bed.
Mingyu had served him juice, which he spilled on his clothes. Agad naman siyang inofferan ni Mingyu ng pamalit but then things escalated and before he knew it, Mingyu was already kissing his nape with his arms wrapped around Wonwoo’s body.
Wonwoo had always thought that Mingyu’s hot. ‘Di naman maipagkakaila ‘yun sa dami ng nababaliw kay Mingyu. But that’s that. He didn’t plan to do anything with the attraction he has towards Mingyu. But who was he to refuse when Mingyu’s already kissing and touching him in all the right places?
Mingyu stripped with ease, na para bang normal na ang lahat ng nangyayaring ‘to para sa kanya. Wonwoo, on the other hand, was full of hesitation. Sure, a part of him wanted this, pero lamang ang hiya na mayroon siya ngayon. Nakatayo lamang siya sa dulo ng kama ni Mingyu with his boxers on while Mingyu was staring at him intently.
Mingyu looked relaxed, proud of his physique and even prouder of his length. Tanginang ‘yan parang dos por dos! Hindi kaya ako malumpo niyan?
“Ano? ‘Di ka maghuhubad?” nakangising tanong ni Mingyu sa kanya.
So Wonwoo, with all the courage he had left, slowly pulled his boxers down. Bawat galaw ni Wonwoo ay maiging pinapanood ni Mingyu, tila inaalala ang bawat galaw at bawat ekspresiyon sa mukha ni Wonwoo. Upon stripping, Wonwoo immediately placed his hand to cover his private part na siya namang ikinatawa ni Mingyu.
“Naghubad ka pa, tatakpan mo rin naman. Come here,” Mingyu said, leaning on the headboard as he tapped his lap, calling for Wonwoo to sit. Dahan-dahan namang umakyat si Wonwoo sa higaan at gumapang papunta sa kinauupuan ni Mingyu. Nahihiya pa rin ito ngunit pikit-mata na lamang siyang umupo sa hita ni Mingyu. The athlete had really strong and thick thighs. Tangina, kasing laki ata ng katawan ko isang hita neto.
“Still shy?” tanong ni Mingyu kay Wonwoo na tumango lamang. Mingyu let out a chuckle before leaning in to kiss Wonwoo. The kiss was aggressive yet somehow gentle. Mingyu was licking all the corners of Wonwoo’s mouth, pushing his tongue to meet Wonwoo’s, and Wonwoo’s letting out all the sounds he didn’t know he could make. Hindi alam ni Wonwoo kung ano ang gagawin, nasasarapan naman kasi siya, okay? Kaso lang, nawawalan na siya ng hininga. Parang anytime, magbblackout na siya dahil hindi na siya makahinga. Nakakahiya naman ata kung nahimatay si Wonwoo sa first ever momol niya, di ba? So he taps Mingyu’s chest aggressively. Agad namang kumawala si Mingyu upang tignan ang kalagayan ni Wonwoo.
“Too much?” nag-aalinlangang tanong ni Mingyu nang makita niyang naghahabol ng hininga si Wonwoo.
Bumaba naman si Wonwoo sa pagkakakandong niya kay Mingyu. Wonwoo thinks he saw Mingyu’s hand trying to pull him back pero baka niloloko lang siya ng utak niyang kulang sa hangin.
Mingyu, on the other hand, was trying to … calculate the situation. Madalas makita ni Mingyu ang campus journalist na ‘to sa courtside tuwing may laro sila. He always thought that Wonwoo John, was that his name?, was cute when he’s super focused on the game as he tries to scribble all the important details in his little notebook. He didn’t think he’d see Wonwoo’s sexy side (which he did earlier when Wonwoo stripped to change his clothes). Kaya naman something inside him just clicked. Parang pagsisisihan niya habangbuhay if he didn’t do something right there and then. To his surprise, pumalag naman si Wonwoo, albeit a bit (very) shy. But now, Mingyu realizes na baka nasobrahan niya ang panggigigil kay Wonwoo dahil naghahabol na ng hininga ang binata sa harapan niya ngayon.
Oo, sige. Inaamin naman ni Mingyu. May pagkabastos siya sa kama. He likes to talk dirty and he likes it rough. Pero bilang mukhang nahihiya talaga si Wonwoo John, sige, hahayaan niya munang maging komportable si Wonwoo with himself. For now, igui-guide niya na lamang si Wonwoo sa gagawin niya. Baka kasi mailang si Wonwoo ‘pag hinawakan niya ito agad-agad. Ewan, lumayo kasi agad pagkatapos nila maghalikan eh.
“Touch yourself,” rinig ni Wonwoo kay Mingyu.
“Huh?” naguguluhang tanong nito.
“If it’s better for you that way, touch yourself. I’ll watch,” pagpapaliwanag ni Mingyu na nakahawak na sa matigas niyang ari. Dahan-dahan niyang hinihimas ito habang nakatitig lamang kay Wonwoo.
“Ano?” ulit ni Wonwoo dahil hindi siya makapaniwala sa naririnig. First time niya kasi, okay? Can you blame him? “Ganito ba dapat ‘yung mangyayari?” isip-isip ni Wonwoo.
“Fingerin mo ‘yang butas mo, Wonwoo. Sa harap ko,” Mingyu says explicitly, so Wonwoo has no room for any more questions.
Nabigla naman si Wonwoo sa lumabas sa bunganga ni Mingyu. Oo, nalilibugan si Wonwoo, pero ‘di hamak na mas lamang ang hiyang nararamdaman niya. Hindi niya alam kung paano ang gagawin sa sarili. Yes, in theory, alam niya. Pero bakit kailangan kasi ni Mingyu ang audience impact sa criteria niya? Paano kung magmukhang tanga si Wonwoo? Baka tawanan lang siya ni Mingyu.
“Do you want me to do it for you?” tanong ni Mingyu.
“No! Hindi! Uhm,” mabilis na sagot ni Wonwoo. Nilalamon na siya ng hiya at gusto na niyang magpakain sa lupa. Hindi pwedeng si Mingyu ang gumawa nun, hindi dahil hindi niya gusto kundi dahil … shet ano ba ang last na kinain ko? Hindi pa ako nagbabawas mula kahapon. Paano kung may mangyaring ikamamatay ko sa hiya right here, right now? Paano kung maturn-off si Mingyu tapos ‘yun lang maalala niya tuwing nakikita niya ako? Wonwoo was overthinking all the possible situations that might happen.
He then remembers a video he watched on TikTok a few days ago kung saan ikwinento ni Queen Dura ang kwento ng mais (iykyk). Na trauma si Wonwoo doon at halos masuka tuwing naiisip ang kwentong ‘yon and he doesn’t want that to happen to him. Never!
Nang makita ni Mingyu na hindi pa rin gumagalaw si Wonwoo, he knew he had to say something to encourage or urge Wonwoo to just do it without any thoughts.
“Ayaw mo? We can stop here if you like.” may pagbabanta sa tono ni Mingyu. Sa tingin niya kasi, hindi palalagpasin ni Wonwoo ang pagkakataong ito kaya naman kung tinakot niya ito nang kaunti ay mapapapayag niya ito.
Pero parang mas nagulat yata si Mingyu sa susunod na nangyari.
“Talaga?” nakangiting tanong ni Wonwoo.
Bakas sa mukha ni Mingyu ang pagkalito sa naging reaksiyon ni Wonwoo. Sasagot na dapat ito nang biglang-
“Omki!” mabilis na dagdag ni Wonwoo na biglang tumayo mula sa kama at isinuot ang mga damit na hiram niya kay Mingyu. In the middle of it all, Mingyu was so confused. No one has ever done this to him before. No one has ever ran out of his condo, leaving him with blue balls before. But then here’s Wonwoo, dashing through the door in Mingyu’s clothes with his laptop bag. But not before bidding Mingyu goodbye.
“Ba-bye po!” mabilis na sambit nito bago isara ang pinto ng condo ni Mingyu. Sigurado si Wonwoo na mas pula pa siya kamatis ngayon dala ng hiyang nararamdaman niya. He literally just walked out on Mingyu who was naked and … expectant.
Sobrang nakakahiya! Gusto ko naman kasi talaga, okay! Pero kasi, nahihiya talaga ako huhu. Fuckk fingerin ko raw ‘yung butas ko huhu ang hot niya nung sinabi niya ‘yon ma! Kaso si embarrassment talaga ang kumokontrol sa akin ngayon! Nakakahiya talaga, tangina naman. Over naman kasi siya sa watch!
Hinding-hindi na ako magpapakita sa kanya ever!
But Mingyu had other plans. His bruised ego refuses to let Wonwoo go with what he did.
“Sinong Wonwoo John po?” rinig ni Wonwoo na tanong ng kaklase niyang may kausap sa labas. Pag-angat niya ng tingin ay nakita niyang itinuturo na siya ng kaklase niya sa kausap nito na sumilip sa pintuan. Si Mingyu, putangina.
Agad namang napatayo si Wonwoo at nag-ayos ng bag nang makita si Mingyu at kumaripas ng takbo palabas sa kabilang pintuan ng silid. Hindi na niya naisara ang zipper ng bag niya sa sobrang pagmamadali. Bakit ba kasi siya hinahanap ni Mingyu? Pagkatapos ng grand exit niya, akala niya ay hindi na siya papansinin kailanman ni Mingyu. Pero bakit nasa labas ito ng classroom nila kanina, at ano? Wonwoo John? Wonwoo Jeon kaya pangalan niya! Muntik ko na isuko ang pagkatao ko para sa lalaking hindi alam ang pangalan ko?!
“Wonwoo, we gave Mingyu a copy of your article so he can review it before we can publish it. But he’s asking for you, apparently bitin daw? That’s what he said. Set a schedule again with him so you can both align before we publish the article,” utos ng Editor in Chief ng school publication kay Wonwoo.
At dahil matigas ang ulo ni Wonwoo at talagang ayaw niyang makipagkita kay Mingyu, kinausap na lamang niya ang coach ng volleyball team tungkol sa article niya at agad naman itong pumayag na ipublish na ang article.
Paglabas niya ng office ng coach ng volleyball team ay saktong nakita niyang naglalakad si Mingyu papunta sa office. Nakita niyang binuksan ni Mingyu ang bunganga, akmang may sasabhin, ngunit bago pa man may masabi ang lalaki ay agad na siyang tumakbo palayo sa office.
Abala si Wonwoo sa pakikipagsiksikan sa mga booth ngayon dahil sobrang daming estudyante. Org week kasi at may kanya-kanyang pakulo ang pagkarami-raming org sa university nila. Tumitingkayad pa si Wonwoo upang makita ang nangyayari sa booth na pinilahan niya nang nakaramdam siya ng paghawak sa balikat niya. Nanlaki naman agad ang mga mata niya nang makitang nasa likuran niya si Mingyu.
“Wonwoo Joh-”
Bago pa man makumpleto ni Mingyu ang pangalan niya ay sumigaw na kaagad si Wonwoo.
“AAAAAAAHHHHHHH! Bakit niyo po ako hinahawakan?! Tulong!” malakas na sigaw niya. Nakita niya ang paglaki ng mata at pagkagulat ni Mingyu bago nito mabilisang tinanggal ang kamay sa balikat ni Wonwoo, maingat na tumingin sa paligid, at naglakad palayo.
“Keme lang mga mhie!” wika ni Wonwoo sa mga taong nakatingin sa kanya nang makaalis na si Mingyu.
Inoverthink na ni Wonwoo ang mga posibleng dahilan ng tuluyang paglapit sa kanya ng lalaking ‘yun. Baka maghihiganti siya? Baka ibabalik yung damit ko? Ah, baka kukunin ‘yung damit niyang pinahiram niya sa akin! Assumera naman kasi ako!
Kinabukasan ay maingat na naglakad si Wonwoo papasok sa locker room ng volleyball team upang ibalik ang damit ni Mingyu. Balak niya lang sanang iwan ito sa locker ni Mingyu dahil hindi niya rin naman gustong makita si Mingyu. Buti nga ay pinapasok siya ng bantay sa locker room dahil nag dahilan siyang may kailangan siyang interviewhin na player para sa article niya.
Dahan-dahang naglalakad si Wonwoo at inilabas mula sa backpack niya ang paper bag na laman ang t-shirt ni Mingyu. Hinahanap niya kung alin sa mga locker dito ang kay Mingyu nang marealize niya na may tao pala sa shower area at kapapatay lamang nito ang shower. Agad na inilapag na lamang ni Wonwoo ang paperbag sa pinakamalapit na bench sa kanya at naglakad paalis ng locker room nang may biglan tumawag sa kanya.
“Wonwoo John?” tanong ng lalaking pamilyar ang boses kay Wonwoo. Paglingon niya ay bumungad sa kanya si Mingyu na walang ibang suot kundi ang maiksing tuwalya lamang sa bewang nito. Hindi naman namalayan ni Wonwoo na pababa na nang pababa ang tingin niya sa katawan ng kaharap.
“Eyes up here,” pagputol ni Mingyu sa pagd-daydream ni Wonwoo. Agad namang ibinalik ni Wonwoo ang tingin sa mukha ni Mingyu.
“Why are you here?” tanong ng volleyball player.
“Ah, ano .. uhm … binalik ko lang ‘yung t-shirt mo, ayan oh.” wika ni Wonwoo sabay turo sa paperbag na inilapag niya sa bench.
“You could’ve texted me instead of sneaking in here. You scared the hell out of me. Minadali ko tuloy mag shower,” Mingyu tells him.
“Ah, oki.” Mahinang sagot lang ni Wonwoo na bumebwelo na ulit para maglakad palabas.
“‘Yan ba ang favorite line mo bago umalis?” tanong ni Mingyu.
“Alin?”
“Oki o omki. Ganyan din sinabi mo last time bago ka umalis eh, do you remember?” Nakangising sagot ni Mingyu na para bang ipinamumukha niya kay Wonwoo ang ginawa nito nung nakaraan.
“Ah, hindi naman. Pwede ring ganito oh, “Babush!”” sagot ni Wonwoo at muling naglakad paalis. Nakakatatlong hakbang pa lamang siya nang biglang may humawak pulso niya.
“Why do you keep running away? Hm?” seryosong tanong ni Mingyu na ngayon ay tinitignan nang mariin ang mga mata ni Wonwoo. Jusko Lord, alam mo namang mahina ako sa ganito!
“Ah, eh … ih, oh…” Hindi alam ni Wonwoo kung anong isasagot niya. Gusto ba ni Mingyu na sabihin niyang umiiwas siya dahil kinakain pa rin siya ng hiya niya from last time.
“Wonwoo John, spit it out already.” pag-uutos ni Mingyu.
“Wonwoo John ka nang Wonwoo John, Wonwoo Jeon nga ang pangalan ko!” sagot ni Wonwoo na binawi ang kamay mula sa pagkakahawak ni Mingyu.
“Really? Okay, sorry. Wonwoo Jeon, why do you keep running away? You ran away that day and you ran away every single time I tried to talk to you,” muling tanong ni Mingyu.
“Eh bakit mo ba kasi ako hinahanap?!” naiiritang sagot ni Wonwoo.
“Kasi I need an answer. Was I that bad? I thought everything was going well and then you left so abruptly, I- I can’t stop thinking about it,” nahihiyang tanong ni Mingyu na nakayuko na at hindi na makatingin sa mata ni Wonwoo.
“Ganernnnnn?”
“Tapos last time you shouted for help pa when I tried to talk to you. I was so embarrassed, I had to run away immediately,” pagpapatuloy ni Mingyu.
“Same!” sagot naman ni Wonwoo.
“Huh?”
“Same, kako. Nahihiya rin kasi ako kaya ako umaalis agad,” mahinang pag-amin ni Wonwoo.
“Wonwoo, I knew you were shy noon so I tried to make you feel comfortable and do things at your own pace pero you ran away without any explanations. I made you uncomfortable, didn’t I?” saad ni Mingyu.
“Eh kasi naman, bakit may kailangang audience impact pa?” nakangusong tanong ni Wonwoo.
“Ha? Sorry, ‘di ko gets.” naguguluhang tanong ni Mingyu.
“Sabi mo kasi … sabi mo … anuhin ko yung ano ko,” pabulong na sabi ni Wonwoo.
“Anuhin ang ano?” pagklaro ni Mingyu.
“Sabi mo! Anuhin ko yung sarili ko tapos manonood ka!” malakas na sabi ni Wonwoo.
“Huh? Oh!” bakas sa mukha ni Mingyu ang pagliwanag nang mapagtanto kung ano ang ibig-sabihin ni Wonwoo.
“Gets? Okay na? Bye na ha?” sunod-sunod na tanong ni Wonwoo bago tuluyang kumaripas ng takbo para hindi na siya mahabol ulit ni Mingyu.
Nakakahiya! Pero at least nasabi ko na at naibalik ko na ‘yung damit niya. Wala na akong utang sa kanyang paliwanag o damit. Siguro naman hindi na niya ako guguluhin ulit, noh?
Mali.
Paglabas na paglabas ni Wonwoo ng publication room nila ay bumungad sa kanya si Mingyu na nakasandal sa pader sa labas ng pintuan.
“Hi, Wonwoo Jeon,” mahinang bati nito bago magkamot ng batok na tila’y nahihiya.
“Hi? Bakit ka nandito?” tanong ni Wonwoo na magkasalubong na ang kilay.
“Uhm, will you cover our game later? I heard from Seungkwan kanina eh,” tanong ni Mingyu.
Napansin naman ni Wonwoo na nakajersey si Mingyu ngayon at may nakasabit na gym bag sa balikat, parang naghahanda na umalis papunta sa venue. Pogi.
“Ako? Hindi. Si Vernon ata? ‘Di ko nga alam na may game kayo ngayon eh,” depensa ni Wonwoo.
Kitang kita naman niya ang bahagyang pagkawala ng ngiti ni Mingyu at napalitan ng maliit na pout. Or baka naimagine ko lang ‘yun?
“Oh, you won’t watch?” tanong nito.
“Hindi. Bakit?” balik na tanong ni Wonwoo sa kausap.
“Ah, sorry. I thought you were going to cover our game kasi so I got excited and I- sorry. I guess I wanted to see you there lang. But it’s okay! Thank you, Wonwooo.” wika ni Mingyu na nakatingin na sa sapatos niya.
Si Mingyu ba talaga to? Parang kailan lang sobrang bastos ng bunganga niya sa kama ah? Bakit ganito ‘to ngayon?
“Bakit gusto mong manood ako?”
“Ewan, sorry. I don’t know why I ran here din. It’s dumb, I know. Uhm, I just … I guess, I don’t know. Maybe I was looking for some sort of inspiration lang. Yeah, uhm … don’t mind it na lang. Fuck … sorry I don’t know why I’m stuttering so much. Okay, bye? I think? Yup, bye na, Wonwoo Jeon,” muntik nang walang maintindihan si Wonwoo sa sinabi ni Mingyu. Pero ang cute ni Mingyu! Bakit ba siya gumaganito? Sarap i-kiss eh!
“Yeah, sorry. Busy kasi kami ngayon eh, ‘di talaga ako makakanood.” sagot na lamang nito.
“Yeah, sure. Gets! Got it! No worries! Thanks!” sunod-sunod na sagot ni Mingyu bago ngumiti nang pilit at tumalikod para umalis.
“Mingyu!” sigaw ni Wonwoo.
Agad namang lumingon si Mingyu, parang nag-eexpect ng kung ano man mula kay Wonwoo. Kahit ngiti, kahit kaway, kahit good luck lang, okay na. Hindi rin alam ni Mingyu kung bakit ganito na lamang ang pakiramdam niya kay Wonwoo. Ni minsan sa buhay niya ay hindi siya naghabol, pero ito siya ngayon, habol nang habol kay Wonwoo, handang tanggapin ano man ang kayang ibigay ni Wonwoo.
Wonwoo walked up to Mingyu with a shy smile.
“Good luck,” nakangiting bati ni Wonwoo bago ito tumingkayad upang mag-iwan ng mabilis na halik sa pisngi ni Mingyu at tumakbo paalis. Naestatwa si Mingyu sa ginawa ni Wonwoo. He already did more than a kiss on the cheek with Wonwoo kaya hindi niya alam kung bakit iba ‘yung pakiramdam ngayon. Parang sobrang uminit ang mukha niya at kung may anong kumikiliti sa kanya. Naiwan siyang nakahawak sa pisngi niya habang pinapanood ang pagtakbo ni Wonwoo palayo.
“Wonwoo Jeon-Kim!” sigaw ni Mingyu.
“Kapal ng mukha! One week pa lang tayo!” sumbat naman ni Wonwoo.
“Soon, Kim na ‘yan.” nakangising sagot ni Mingyu.
“Ewan ko sa’yo” masungit na sagot ni Wonwoo pero ang totoo ay kinikilig talaga siya.
“Remember the first time you ran away from me?” nakangiti si Mingyu at halatang nang-aasar.
“Pinaalala pa eh!”
“I’ll do it for you, do you want that? You’re shy to do it by yourself eh, let me do it for you. Hm?” nanlalambing (at nang-aakit) na suhestiyon ni Mingyu.
“Omki.”