Work Text:
TNTအဖွဲ့၏ နွေရာသီအပန်းဖြေခရီး၌ တင်းချန်ရှင်းနှင့် မာကျားချီတို့သည် တောင်ပေါ်အိမ်ငယ်လေး၏ ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ထားသော အခန်းထဲ၌ နှစ်ယောက်တည်းကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ အငယ်ကလေးများသည် စားသောက်ဆိုင်သို့သွားစားကြရန် ထွက်ခွာသွားကြသောကြောင့်ပင်။ တင်းချန်ရှင်းသည် တစ်နေ့လုံး အဖွဲ့လိုက်လှုပ်ရှားမှုအပြင် သူ၏အကစွမ်းရည်ပိုင်း ပို၍ တိုးတက်လာအောင် လေ့ကျင့်ထားရသောကြောင့် ပင်ပန်းသဖြင့် ကလေးတွေနှင့် အပြင်လိုက်သွားရန်ပင် အားမရှိတော့ပေ။ မာကျားချီလည်း ပင်ပန်းသဖြင့် အေးဆေးနားချင်သောကြောင့် ကလေးတွေနှင့် လိုက်ပါမသွားခဲ့ပါ။
"မာအာ... ငါအရင် ရေချိုးလိုက်မယ်"
"အင်း..."
တင်းချန်ရှင်း ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားပြီးနောက် မာကျားချီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ခဏမှီရင်း မှေးထိုင်နေလိုက်သည်။ အခန်းသည် ပြင်ပမှ ပိုးကောင်လေးများ၏ တေးသီသံကလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
မာကျားချီလည်း အိပ်ပျော်သွားမှာစိုးသောကြောင့် ရေခဲသေတ္တာထဲမှ စတော်ဘယ်ရီသီးများကို ပန်းကန်ထဲထည့်ယူလာခဲ့၍ ထိုင်စားနေလိုက်ရင်း ဖုန်းကြည့်ကာ ရေချိုးရန် စောင့်နေလိုက်သည်။ သူနှင့်တင်းချန်ရှင်းသည် နှစ်ဦးတည်းသာသိသည့် ချစ်သူဆက်ဆံရေးဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ သူတို့အသက် (၁၈)နှစ်ကတည်းကပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့ဆက်ဆံရေးကို အဖွဲ့ဖော်တွေဖြစ်သည့် ကလေး(၅)ယောက်ကိုပင် အသိမပေးခဲ့ဘဲ တွဲနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
Weibo nfပွတ်ကြည့်နေရင်း မကြာသေးခင်က တင်းချန်ရှင်းနှင့်ပြဇာတ်အတူသွားကြည့်ခဲ့ကြသည့်ပုံများတက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် Cp Fanများ၏မှတ်ချက်များကို လိုက်ဖတ်ရင်း မာကျားချီပြုံးလိုက်မိသည်။ "ဒီလင်မယားတော့ နှစ်ယောက်ထဲ ကဲနေပြန်ပြီ" ဟူသော စာသားကို ဖတ်မိတော့ သူ့နှလုံးသားလေးလှုပ်ခါသွားသည်။
မကြာခင် တင်းချန်ရှင်း ရေချိုးပြီးသည်နှင့် သဘက်ပါးပါးတစ်ထည်ကို ခါးတွင်သာ ပတ်ထားပြီး အပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။ ရေချိုးဆပ်ပြာနံ့သင်းသင်းက လေထုထဲ၌ ပျံ့လွင့်နေသည်။ သူ၏အပေါ်ပိုင်းဗလာဖြစ်သောရင်အုပ်ကျယ်နှင့်ပခုံးများသည် အကသမားဖြစ်သောကြောင့် ကျစ်လစ်နေပြီး မာကျားချီမျက်လုံးများကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။
မာကျားချီသည် ဆိုဖာတွင်ထိုင်နေပြီး စတော်ဘယ်ရီသီးများကို ခက်ရင်းနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးယူနေသည်။ တင်းချန်ရှင်းကိုမြင်တော့...
"စားဦးမလား တင်းအာ"
"မစားချင်သေးဘူး"
တင်းချန်ရှင်းက ပြန်ဖြေပြီး မာကျားချီ၏နွေးထွေးသောကိုယ်ငွေ့ကိုခံစားရင်း ဘေးကနေ ကပ်ထိုင်လိုက်ပြီး...
"မင်းစားတာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်ချင်တာ"
မာကျားချီသည် ရယ်လိုက်ပြီး စတော်ဘယ်ရီသီးတစ်လုံးကို ကိုက်ဝါးလိုက်သည်။ စတော်ဘယ်ရီသီးအရည်များသည် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ စိုစွတ်နေ၏။ တင်းချန်ရှင်းသည် အနားသို့တိုးပြီး သူ့လျှာဖျားဖြင့် မာကျားချီနှုတ်ခမ်းထောင့်က အရည်စက်လေးကို သုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤရုတ်တရက် ထိတွေ့မှုကြောင့် မာကျားချီခန္ဓာကိုယ်သည် စူးခနဲ တုန်ခါသွားပြီး သူ့လက်ထဲက ခက်ရင်းသည် ပန်းကန်ထဲ ပြုတ်ကျသွား၏။
"အားချန်... မင်းဘာလုပ်တာလဲ"
မာကျားချီ၏အနီရောင်သန်းနေသောနားရွက်ဖျားနား၌ တင်းချန်ရှင်းတိုးတိုးကပ်ပြောလိုက်သည်။
"စတော်ဘယ်ရီအရသာက မင်းရဲ့အရသာနဲ့ရောသွားတော့ ပိုချိုသွားတာပဲ"
တင်းချန်ရှင်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စတော်ဘယ်ရီသီးတစ်လုံးကိုယူလိုက်ပြီး မာကျားချီ၏နှုတ်ခမ်းနားတေ့ကာ ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။
"အွန့်! ဟ.."
ခွံ့ကျွေးလာသည့် စတော်ဘယ်ရီသီးအား မာကျားချီယုန်သွားလေးဖြင့် ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်သည်။ တင်းချန်ရှင်းသည် ချက်ချင်း စတော်ဘယ်ရီသီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကိုက်ထားသော အရည်အနည်းငယ်ထွက်နေသည့်တစ်ခြမ်းကို မာကျားချီ၏လည်တိုင်နားတစ်လျှောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ချလိုက်သည်။
အေးစက်သောအရည်ကြောင့် မာကျားချီ၏အသားအရေသည် စူးခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံများကလည်း ပိုမြန်လာသည်။ တင်းချန်ရှင်းက သူ့နှုတ်ခမ်းဖြင့် မာကျားချီလည်တိုင်တစ်လျှောက် စီးကျနေသည့်အရည်စက်များကို နူးညံ့စွာ လျက်လိုက်သည်။ တင်းချန်ရှင်းလျှာ၏အထိအတွေ့က မာကျားချီအာရုံများကို လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။
"အရမ်း ကောင်းတယ်..."
တင်းချန်ရှင်းက သူ့ပါးစပ်ကို မာကျားချီလည်တိုင်မှ လည်တိုင်အောက် ပခုံးနားသို့ ရွှေ့လိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ မာကျားချီသည် အိမ်မက်ထဲရောက်နေသလိုမျိုး မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး သူ့ခေါင်းကိုမော့လိုက်ကာ တင်းချန်ရှင်း၏စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို လက်ချောင်းများဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ တင်းချန်ရှင်း၏နူးညံ့သောနှုတ်ခမ်းများနှင့် အပူချိန်က သူ့အသားအရေကို နွေးထွေးစွာ ထိတွေ့နေသည်။
"အာ..."
မာကျားချီ၏ ညည်းသံတိုးတိုးက ည၏တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။ တင်းချန်ရှင်းသည် မာကျားချီပါးစပ်နားကို ပြန်သွားပြီး အနမ်းတစ်ပွင့်ကို စတင်လိုက်သည်။ မာကျားချီသည် တုံ့ပြန်မှု ပိုအားကောင်းလာပြီး တင်းချန်ရှင်းပခုံးအသားများကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ အနမ်းများသည် စတော်ဘယ်ရီ၏ချိုချဉ်သည့်အရသာနှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး စိတ်ခံစားမှုအမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ခဏကြာပြီးနောက်... တင်းချန်ရှင်းသည် နှုတ်ခမ်းကိုခွာလိုက်သည်။ သူ မာကျားချီ၏လည်တိုင်ပေါ်၌ kiss markသေးသေးလေးတစ်ခုကို တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့သည်။
"မာအာ... မင်းအရမ်းချိုတယ်... သကြားလုံးလေးလိုပဲ..."
"...."
မာကျားချီမျက်လုံးများက မှိတ်ထားဆဲ။ တင်းချန်ရှင်းက ပူနွေးသောအသက်ရှူသံဖြင့် ကပ်ပြောလိုက်သည်။
"ငါမင်းကိုလိုချင်တယ်..."
မာကျားချီက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး တင်းချန်ရှင်း၏ပခုံးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။
"ငါရေမချိုးရသေးဘူး... ခဏနေရင် ကလေးတွေ ပြန်လာကြတော့မှာ!"
တင်းချန်ရှင်းက ရယ်လိုက်သည်။ သူသည် မာကျားချီကို ကိုယ်လုံးချင်းဖက်ပြီး ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်သည်။
"မချိုးရသေးလည်း မင်းက မွှေးနေတာပဲ... ကလေးတွေလာလည်း လာပေါ့ သူတို့လည်း ပင်ပန်းပြီး အခန်းထဲကိုယ်စီဝင်သွားကြမှာ!"
"မလုပ်နဲ့... ရေချိုးဦးမယ်!"
"မာအာ... မချိုးခင်လေး... နော်..."
တင်းချန်ရှင်းသည် သူ့မျက်လုံးအကြီးကြီးဖြင့် တောင်းဆိုနေသည့်ပုံစံမှာ အစာတောင်းနေသည့် ကြောင်ပေါက်လေးအတိုင်းပင်။
"အားချန်! မင်း!..."
မာကျားချီပြောနေစဉ် တင်းချန်ရှင်းက သူ့လက်ကိုဆွဲယူကာ ခါးတွင်ပတ်ထားသည့် သဘက်အောက်မှ မာနေသောအရာကို ထိကိုင်စေလိုက်သည်။
"ငါ... မင်းကို လိုချင်နေပြီ မာအာ... ခံရခက်တယ်...."
တင်းချန်ရှင်းပါးနှစ်ဖက်က ရဲလို့လာသည်။ သူဆက်ပြောသည်။
"မာအာ... နော်..."
တင်းချန်ရှင်းမျက်နှာပေါ်တွင် ချစ်စဖွယ်ကောင်းသောအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။ သူ့မျက်ဝန်းအစုံသည် အစိုဓာတ်ဖြင့် တလက်လက်တောက်ပနေကာ မာကျားချီ၏အဖြေကိုစောင့်နေ၏။
*ဒီလို အလှတရားမျိုးနဲ့မြှူဆွယ်နေတာ ဘယ်လိုလူကသည်းခံနိုင်မှာတဲ့လဲ?*
မာကျားချီ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး...
"မင်း တကယ်ဆိုးတဲ့ မြေခွေးလေးပဲ!"
END